Vorige week deed ik mee aan een SRC-cultuurreis. Sicilie was het eiland van bestemming. De gids bereidde het reisgezelschap tijdens de bustocht naar het eerste hotel al voor op een week van 'hard werken'. Cultuurreizen lijkt inderdaad het 'nieuwe werken' van de seniore, gepensioneerde, welgestelde generatie. De gemiddelde leeftijd van de groep lag hoog, zelf twee deelnemers van 85plus. De groepsleidster had uit praktische overwegingen bedacht dat er twee soorten deelnemers zijn, 'ereleden' en jongeren.
Gisterenavond ondervond de welgestelde, rustige gemeente Haren de negatieve impact van een op rellen beluste groep jongeren. Aanleiding, een naïef tienermeisjes deed een oproep aan haar vrienden, dacht ze, om haar 16de verjaardag bij haar thuis in het dorp te vieren. Haar oproep bereikte de volledig populatie van het digitale ‘I like’- medium. Reacties van op sensatie beluste jongeren waren buiten proportie maar ook de reacties van media en gemeentebestuur waren niet helemaal handig. ‘Kom niet naar Haren’ is helaas voor velen een interessante invitatie.
Er zijn veel omstandigheden die arbeidsparticipatie in de weg kunnen zitten, ziekte of handicap, sociale of kennis-achterstand of te jonge of te oude leeftijd. Latere leeftijd blijft een bijzondere factor die er toe kan leiden dat mensen zich zelf uitsluiten (‘ik heb nu recht op mijn pensioen’) of door ‘de markt’ uitgesloten worden (‘u bent te oud voor de functie’). Toch is bij de oudere groep veel winst te halen.
De vorige week mocht ik een masterclass aanbieden aan een groep managers van uiteenlopende bedrijven die met elkaar samenwerken. 'In de keten werken', zo noemen zij zelf de samenwerking. Er waren ruim 30 vertegenwoordigers van bedrijven uitgenodigd. Thema was hoe aan te passen aan opkomende veranderingen binnen de branche. Er was ruimte voor twee en halve dag samenkomsten en activiteiten. Het programma werd aangeboden op een uiterst inspirerende, zomerse, zuidelijke lokatie. Als leidraad voor het 'anders denken proces' diende het gedachtegoed van de theory U.
Impressie van conferentie Duurzame inzetbaarheid oudere wordende werknemers
Alhoewel bovenstaande vraag niet gesteld werd was het toch de gedachte die bij me bleef hangen na afloop van de conferentie Duurzame inzetbaarheid (DI) ouder wordende werknemers die in april 2012 gehouden werd in Nijmegen. Tijdens de conferentie werden ‘theoretische’ introducties verbonden met praktijkcases. Om de sfeer te schetsen refereer ik hier aan enkele keynote presentaties.
Het trendbureau Overijssel organiseert geregeld kennisseminars en in dat verband hoorde ik vorige week een presentatie door Hans Schutte, voorzitter van het College van Bestuur ROC van Hengelo. In een visionaire presentatie schetste hij de uitdagingen waar het beroepsonderwijs voor staat.
Dit onverwachtse statement roept de vraag op over de rol van kwetsbaarheid in persoonlijk optreden en in het bijzonder als het gaat over leiderschap. In sociale interacties hoor je geregeldr ‘durf je kwetsbaar op te stellen’, maar in de professionele wereld is die opstelling minder gangbaar. Een internet wiki legt het sociaaal-psychologisch concept uit als een toestand van zwakte of slechte verdediging.
Eerder schreef ik over de introductie van de Code Verantwoordelijk Marktgedrag. De code ‘beschermt’ werknemers tegen uitbuiting die ontstaat door outsourcing en aanbestedingen tegen de laagste prijs. Procedures uit een vorige marktperiode die de belangen van de uitvoerenden, de werknemers ernstig kinnnen schaden.
Onlangs, bij het daadwerkelijk afscheid nemen van mijn vorige werkkring drong de betekenis van dat specifieke werk tot me door. Bij het verlaten van de afscheidsreceptie zag ik de werkomgeving anders dan voorheen. Ik was er al als gast en niet meer als werknemer.
Laaggeschoolde werknemers, zoals schoonmakers pikken het niet langer. Ze worden ondergewaarderd in inkomen en erkenning voor hun werk. Dit doet geen recht aan de inzet en beroepstrots van deze werknemers. Laaggeschoold werk is niet minder van belang dan hoger geschoold werk.
Er zijn veel omstandigheden die arbeidsparticipatie in de weg kunnen zitten, ziekte of handicap, sociale of kennis-achterstand of te jonge of te oude leeftijd. Latere leeftijd blijft een bijzondere factor die er toe kan leiden dat mensen zich zelf uitsluiten (‘ik heb nu recht op mijn pensioen’) of door ‘de markt’ uitgesloten worden (‘u bent te oud voor de functie’). Toch is bij de oudere groep veel winst te halen.
